مثل گونه هایم!

هوای ابر گرفته!

مثل وقتی که هوای تو بسرم می ریزد!

با آن همه نامه هایی که

برایم هیچ وقت ننوشتی

بادبادک می سازم که

پر است از هوای تو!

به دنباله اش دلتنگیها را می بندم

شاید رخت ببندد از دلم!

دلتنگیها را

باد

سرنگون می کند بر قامتم!

کاش یک کلاه ایمنی از محبت تو داشتم!

چند بار امید بستم و نا امید باز گشتم؟

اصرار ورزیدن برای تغییر تو

خود از ابتدا تلاشی بیهوده بود!

من اگر دست به تغییر خویش می زدم

نتیجه بخش تر بود!

سی ها بار تا کنون

دگرگون شده بودم!

میلاد تو

به پیدایش یکی

خوشبختی مانند است

میان روزمرگی من!

شوخ و شنگ و بازیگوش

خودم را به فنجانی چای ،دعوت میکنم

از سوی تو!

همیشه میان ذهن بارانی ام

در حواشی لحظه های نا ممکن

حضور شیرین و صورتی توست که

مرا به خود میخواند

دستهایت

روح باران زده ی احساس مرا

چتری ست با شکوه و ایمن.

ساز تنهایی ام

در میان نغمه های امیدوار تو ، از یاد رفت

پر شد، از تمشک های حضور تو

اینک ، بگو

چشمهای زیبای تو را

بر بوم کدام معجزه به تصویر بکشم

تا از یاد نبرم جسارت دستان حقیرم را

پنجره را که می بندی

چقدر پشت شب تنها می مانم!

ماه من طلوع کن!

دلم میخواهد در این نیمه شب

کسی برای دلم سه تاربزند

دلم سه تار شب را بنوازد

چقدر دلم میخواهد

وقتی تونیستی....

دلم بزند...!!!